Kennis alleen heeft mij niet veranderd.

Ik kon steeds beter begrijpen waarom ik deed wat ik deed.

Maar begrijpen bleek iets anders dan veranderen.

Ik kon weten wat stress met mijn lichaam deed en toch gespannen zijn. Weten welke patronen mij tegenhielden en er toch opnieuw in terechtkomen. Begrijpen waar bepaalde emoties vandaan kwamen en er toch door meegesleept worden.

Mindfulness leerde me mijn aandacht trainen en opmerken wanneer ik opnieuw werd meegezogen in oude gedachten, emoties en reacties.

Meditatie en ademhaling leerden me dat ik mijn innerlijke toestand niet alleen hoefde te ondergaan.

Koude maakte iets heel concreet: ik kon angst, weerstand en lichamelijke stress voelen zonder er automatisch op te reageren.

Voeding, beweging, vasten en slaap lieten me ervaren hoeveel mijn lichamelijke toestand invloed had op hoe ik dacht en voelde.

Daar begon voor mij echte verandering.

Niet door mijn verleden te ontkennen.
Niet door mezelf te dwingen iemand anders te zijn.

Mijn leven is vandaag niet perfect.

Ik ken nog twijfel. Ik maak fouten. Relaties kunnen moeilijk zijn. Ik word nog geraakt, getriggerd en soms opnieuw geconfronteerd met stukken van mezelf waarvan ik dacht dat ik ze ondertussen wel kende.

Maar het verschil met vroeger is groot.

Ik probeer ze te gebruiken.

Om te zien wat er in mij gebeurt. Om te voelen waar ik weerstand bied. Om oude reacties te herkennen. Om opnieuw te kiezen hoe ik met iets wil omgaan.

Soms lukt dat. Soms pas achteraf.

Maar ik hoef niet meer terug naar de persoon die ik vroeger was.

Niet omdat ik dat ergens gelezen heb.
Omdat ik het zelf heb ervaren.

Ik ben rustiger geworden. Bewuster. Gezonder. Vrijer in de keuzes die ik maak. Ik kan werk en situaties dragen die mij vroeger veel sneller uit evenwicht zouden hebben gebracht.

En tegelijk blijf ik nieuwsgierig naar hoeveel ontwikkeling er nog mogelijk is.

Niet vanuit het gevoel dat ik nog niet goed genoeg ben.

Daarom wil ik ook niet boven iemand staan die bij mij komt.

Ik heb geen perfecte versie van mezelf bereikt die ik vervolgens aan iemand anders kan leren.

Ik heb wel geleerd hoe ik onderweg kan blijven.

Hoe ik kan waarnemen. Oefenen. Bijsturen. Opnieuw proberen. En hoe ik richting kan blijven kiezen wanneer het leven niet loopt zoals ik had gehoopt.

Daarom doe ik dit werk.

Ik heb meer dan dertig jaar gezocht naar een manier om mezelf, mijn leven en uiteindelijk ook verandering beter te begrijpen.

Niet omdat er geen kennis bestond. Maar omdat de stukjes voor mij verspreid lagen.

Langzaam begon ik die werelden niet meer als afzonderlijke dingen te zien.

Ik heb niet de behoefte om iedereen van mijn manier van kijken te overtuigen. En ik heb ook niet het antwoord op iedere vraag.

Maar ik voel wel de verantwoordelijkheid om wat ik onderweg heb geleerd, onderzocht en zelf ervaren beschikbaar te maken.

Voor mensen die vastlopen en niet meer weten waar ze moeten zoeken.

Maar evenzeer voor mensen bij wie het leven goed gaat en die voelen dat ze nog lang niet alles uit zichzelf, hun lichaam, hun geest en hun leven halen wat mogelijk is.

Dat is uiteindelijk wat mij blijft fascineren.

Niet iemand anders worden.
Niet perfect worden.
Niet een leven zonder moeilijke momenten proberen te creëren.

Maar steeds bewuster leren leven. Steeds vrijer kunnen kiezen. Je mogelijkheden onderzoeken. En ontdekken wat er gebeurt wanneer je werkelijk begint te oefenen met wat je weet.

En als je wilt begrijpen hoe ik naar verandering, gezondheid, persoonlijke groei en spiritualiteit kijk, dan begint daar mijn visie.